Shkruan Avni Selmani

A po jetojmë në një vend ku ekziston fjala e lirë, apo në një vend ku për një mendim të lirë të linçojnëDeklarata e Sevdai Radogoshit bëri bujë. Reagimet ishin të shumta, madje edhe të ashpra. Por nëse ndalemi pak dhe e shohim me qetësi, lind një pyetje e thjeshtë, a u tha diçka e pavërtetë, apo një realitet që të gjithë e dimëNë thelb, ai nuk ofendoi askënd. Gjatë një interviste, ai foli për mënyrën se si ai dhe disa aktorë të tjerë kanë qenë inspirim për shumë gjenerata të kohës. Ai theksoi një mungesë që ka ekzistuar, se jo të gjitha komunat kanë pasur teatër. Jo të gjithë të rinjtë kanë pasur mundësi të hyjnë në një sallë teatri apo të kenë kontakt me artin nga afër. Fatkeqësisht,ky ishte realiteti i hidhur i kohës dhe në shumë raste vazhdon të ekzistojë edhe sot, pasi shumë komuna ende nuk kanë teatër. Një pjesë e intervistës së tij u nxor nga konteksti, iu shtrembërua kuptimi dhe iu dha një drejtim i qëllimshëm për të nxitur reagimin publik.Si rezultat i kësaj, pati reagime të ashpra në disa media, sidomos në rrjete sociale, të shoqëruara me ofendime. Në këto reagime nuk kemi të bëjmë me mendime ndryshe, por me një shpërthim fyerjesh personale, gjuhë urrejtjeje dhe etiketime të rënda, që nuk kanë të bëjnë me debat.Por ajo që është edhe më e habitshme është standardi që po krijojmë. Në studio televizive dëgjojmë çdo ditë etiketime të rënda. Njerëz quhen spiunë dhe etiketohen me fjalë të rënda, dhe kjo kalon pothuajse pa reagim.Sepse problemi i vërtetë nuk është ajo që u tha, por fakti që ende sot ka vende në Kosovë ku arti dhe teatri mungojnë.