Shkruan Avni Selmani

Duke qenë se Kosova prej një kohe të gjatë ndodhet në një krizë të thellë institucionale, gjithnjë e më shumë po bëhet e qartë se mungon vullneti, vizioni dhe drejtimi për ndërtimin e shtetit, çka tregon se ende nuk kemi arritur ta ndërtojmë shtetin si duhet. Kjo tregon edhe mungesën e vetëdijes kombëtare.Tani më shumë se kurrë, Kosovën e presin obligime të shumta. Duke marrë parasysh rrethanat historike, si komb dhe si shtet kemi mbetur prapa vendeve të tjera. Pikërisht në këtë kohë, kur duhet të ecim me hapa të shpejtë drejt një vizioni të qartë, ne vazhdojmë të mbetemi në vendnumëro.Në një kohë kur Kosova ndodhet në një udhëkryq gjeopolitik dhe ekonomik, në një periudhë ndryshimesh dhe krizash globale, me rritje të vazhdueshme të çmimeve, ne merremi me përplasje mes vete. Kjo ndodh sepse asnjërës parti politike nuk i intereson e ardhmja e vendit, por vetëm interesi dhe ruajtja e pozicionit të saj.Mungon një program afatgjatë ekonomik që do ta orientonte zhvillimin e vendit. Mungon një drejtim i qartë për zhvillimin. Mungon një qasje serioze dhe e qëndrueshme ndaj integrimit evropian. Mungon bashkërendimi institucional për përmbushjen e detyrimeve. Mungon bashkëpunimi ndërpartiak, sidomos për çështjet me interes kombëtar. Klasës politike i mungon kultura politike.Ajo që bie më shumë në sy është mungesa e një plani për të ardhmen. Nuk ka një strategji që tejkalon interesat ditore. Çdo gjë mbetet në nivel reagimi, si të ishte një menaxhim i ditës dhe jo ndërtim i një shteti.Kështu, Kosova po mbetet në vend. Një shtet që jeton vetëm për sot, e humb të ardhmen.Pasojat tashmë janë të dukshme. Besimi bie, të rinjtë largohen. Ekonomia mbetet e dobët dhe pa drejtim të qartë. Investimet mungojnë. Institucionet humbin besueshmërinë dhe ligji zbatohet në mënyrë të pabarabartë. Kjo gjendje krijon pasiguri dhe e dobëson seriozitetin e shtetit në politikën e jashtme.Ajo që po tregon sot klasa jonë politike është një armiqësi e vazhdueshme mes vetes. Çështjet me interes shtetëror po personalizohen dhe po trajtohen si interesa partiake dhe personale. Në vend që të ketë përgjegjësi dhe bashkëpunim, kemi përplasje që e mbajnë vendin në vend. Përderisa kjo mendësi nuk ndryshon dhe nuk krijohet një qasje tjetër ndaj shtetit, vendi nuk mund të ecë përpara. Ndryshimi nuk është më çështje zgjedhjeje, por domosdoshmëri.