Shkruan Avni Selmani

Në këto ditë fushate pamë përplasje të ashpra, opinione të kundërta, akuza dhe manipulime. Shumë media u rreshtuan në anë të ndryshme, duke e paraqitur realitetin sipas interesave të tyre. Një kandidat, në një medium, shihej si shpëtimtari i vendit, ndërsa në një tjetër si kërcënimi më i madh për shtetin. E njëjta ngjarje, në një portal cilësohej si skandal kombëtar, ndërsa në një tjetër nuk përmendej fare. Kjo nuk është gazetari, është përpjekje për të ndikuar në opinionin publik.

Shumë media në Kosovë nuk po informojnë, por po manipulojnë. Nuk ofrojnë fakte, por krijojnë opinione sipas interesave të caktuara. Pas shumë mediumeve qëndrojnë grupe interesi që na imponojnë çfarë duhet të lexojmë. Nuk raportojnë atë që ndodh, por atë që u leverdis. Dhe ne, shpesh pa e kuptuar, ndahemi në dy pozicione, duke mbrojtur “të vërtetat” që na janë servirur.

A janë mediat në Kosovë të lira dhe të pavarura? Liria ekziston, por shpesh përdoret për të ndjekur interesa të caktuara, ndërsa pavarësia shndërrohet në varësi nga grupet e interesit. Kjo krijon një ambient ku e vërteta nuk mohohet, por humbet midis shumë versioneve që i shërbejnë agjendave të ndryshme.

Megjithatë, jo të gjitha mediat janë të njëjta. Ka gazetarë profesionistë dhe media të pavarura, por në një hapësirë të mbushur me të pavëteta, shpesh është e vështirë të dallosh të vërtetën nga gënjeshtra. Në këtë kaos informativ, e vërteta mbetet në hije, e humbur mes interesave dhe perceptimeve të ndikuara. Dhe ndoshta sfida më e madhe sot nuk është të gjejmë informacion, por të dallojmë të vërtetën nga propaganda. A.S

Shkruan Avni Selmani

Enis Presheva është një nga emrat më të njohur në botën e muzikës shqiptare, i njohur për kontributin e tij të madh në industrinë muzikore. Ai ka bashkëpunuar me disa prej artistëve më të mirë të vendit, duke lënë gjurmë të pashlyeshme në krijimtarinë muzikore. Enisi, ka ndjekur studimet në akademitë më të njohura në Austri, duke u formuar profesionalisht si kompozitor dhe muzikant. Me njohuri të avancuara në fushën e muzikës, ai u specializua edhe në programin e njohur “Pro Tools” në Londër dhe punët rreth inçizimit, miksimit, dhe masterizimit në studiot muzikore, duke e ngritur nivelin e tij artistik në përmasa të larta profesionale. Puna e tij ka qenë e njohur jo vetëm brenda kufijve të vendit, por edhe jashtë tij, ku ka bashkëpunuar me artistë dhe muzikantë të njohur. Kontributi i tij në prodhimin dhe përpunimin e muzikës ka ndihmuar në ngritjen e cilësisë së artit muzikor shqiptar.

Pavarësisht suksesit të tij në muzikë, Enisi vendosi të ndërpriste karrierën muzikore për arsye të besimit të tij në Islam. Ky vendim i tij ishte një zgjedhje personale dhe shprehje e devotshmërisë ndaj fesë, duke e vendosur atë në një rrugë të re të jetës së tij. Besimi i tij në Islam u bë një pjesë e rëndësishme e identitetit të tij dhe një udhërrëfyes në vendimet e tij personale dhe profesionale. Ai ka ndarë përvojat e tij dhe është përpjekur të frymëzojë të tjerët përmes shembullit të tij të devotshmërisë dhe etikës së lartë.

Megjithatë, ky ndryshim nuk e ka ndaluar atë të vazhdojë të jetë aktiv dhe i suksesshëm në fusha të tjera. Sot, ai është një ndërmarrës i suksesshëm që merret me teknologjinë e informatikës, duke përshirë zhvillimin dhe integrimin e pajisjeve teknologjike moderne. Përkundër vendimeve të tij personale dhe profesionale, Enisi ka mbetur i njëjti njeri që gjithmonë ka poseduar vlera të larta njerëzore. Ai vazhdon të jetë një figurë e respektuar në shoqëri, duke dhënë shembullin e tij përkushtimit dhe suksesit si në muzikë, ashtu edhe në teknologji. Rruga e tij jetësore na tregon se suksesi nuk ka kufij, dhe se me punë, dedikim dhe besim në veten dhe në Zot, mund të arrijmë sukses në çdo fushë të jetës. Pavarësisht rrethanave apo kushteve, ai qëndron gjithmonë vetvetja. Enisi është person autentik, i drejtë dhe i përkushtuar ndaj parimeve të tij, duke dëshmuar se vlerat njerëzore janë thelbi i suksesit dhe respektit të tij në shoqëri.

shkruan Avni Selmani

Fotografi Fahredin Spahija vjen me ekspozitën e radhës, duke sjellë personalitete të njohura të artit dhe kulturës shqiptare.Kjo ekspozitë është një homazh për ata që kanë lënë gjurmë në kulturën shqiptare, duke i sjellë më pranë nesh përmes portreteve artistike bardh e zi. Fahredini nuk bën vetëm një dokumentim, por na rikujton rolin dhe vlerën e secilit prej tyre në historinë shqiptare.A.S.

Shkruan Avni Selmani

Dikur, kritika e drejtuar ndaj figurave publike, qoftë politikanë apo personalitete të njohura, kishte një peshë të madhe dhe shpesh ndikonte në reputacionin e tyre. Një kritikë serioze mund të shkaktonte pasoja reale, si humbje të mbështetjes publike apo edhe largimin nga posti. Mirëpo, sot gjërat kanë ndryshuar. Në vend që kritika të dëmtojë atë që e meriton, shpesh ndodh e kundërta e ndihmon të forcohet edhe më shumë.

Në botën e mediave të politizuara dhe rrjeteve sociale, kritika nuk shihet më si një sinjal alarmi për të kërkuar llogari. Përkundrazi, ajo përdoret nga të kritikuarit si një armë për të fituar mbështetje, duke u viktimizuar dhe duke pretenduar se janë nën sulm të padrejtë.

Kjo situatë i ngjan shumë lojës mes “Tomit dhe Xherrit” në filmin vizatimor. Tomi, macja që përpiqet të mbrojë shtëpinë dhe të vendosë rregullin, në fund gjithmonë del si “agresori” dhe pëson keq. Ndërkohë, Xherri, miu i vogël, i cili është ai që e nis gjithë sherrin dhe shkakton rrëmujën, del i pafajshëm dhe fiton simpati. Pikërisht kështu ndodh sot në politikë dhe media: i kritikuari del si viktimë, ndërsa ata që e kritikojnë shihen si ata që po bëjnë padrejtësi.

Në këtë mënyrë, kritika nuk ka më fuqinë që kishte dikur. Në vend që të kërkojë llogari, ajo shpesh ndihmon të kritikuarin të dalë më i fortë dhe më i mbështetur nga publiku. Dhe kështu, “viktima” përfundon duke dalë fitimtare. A.S

Shkruan Avni Selmani

Më kujtohen vitet ’80, kur kërkohej “Kosova Republikë”, kur ëndërrohej të ishim të pavarur dhe të barabartë. Thuhej me krenari se kemi pasuri të mëdha nëntokësore që do të na bënin një vend të zhvilluar dhe të pavarur ekonomikisht, dhe ëndërrohej të bëheshim një “Zvicër e vogël”. Sot, pasuria e pretenduar ka mbetur vetëm në letra dhe në fjalë boshe, ndërsa realiteti ynë është një ekonomi që varet 85% nga importet dhe një buxhet që mbushet pothuajse vetëm nga taksat e qytetarëve. Çfarë ka ndodhur me ato pasuri nëntokësore që do të duhej të ishin baza e zhvillimit tonë ekonomik? Pse kjo çështje nuk trajtohet më në asnjë program politik apo debat publik, qoftë nga politikanët apo analistët?

Si është e mundur që një vend që pretendon pasuri të mëdha nëntokësore nuk ka arritur të ndërtojë një ekonomi të qëndrueshme? Në vend të kësaj, kemi një klasë politike që shfaqet në fushata zgjedhore me premtime absurde dhe plane të pakuptimta, ndërsa çështjet themelore, si zhvillimi i resurseve natyrore dhe prodhimi vendor, lihen mënjanë. Kjo varësi nga importi dhe mungesa e zhvillimit të sektorëve strategjikë tregojnë një dështim sistematik dhe një mungesë vizioni që vazhdon të mbajë peng të ardhmen e këtij vendi.

Është e papranueshme që, në një vend që dikur ëndërrohej të bëhej “Zvicër e vogël”, qytetarët sot mbajnë barrën e një sistemi të paaftë që mbijeton vetëm përmes taksave të tyre dhe remitancave nga diaspora, ndërkohë që zyrtarisht jemi vendi më i varfër në Evropë. Pyetja që duhet bërë është kjo: a është ky dështim rezultat i paaftësisë apo i qëllimshëm? Pasi që vërtet ekzistojnë këto pasuri nëntokësore, kush po përfiton nga to dhe pse populli i Kosovës nuk sheh asnjë përfitim?

Heshtja për këtë çështje është alarmante dhe tregon një nivel të lartë të papërgjegjshmërisë politike. Në këtë situatë, asnjë premtim zgjedhor nuk ka kuptim, sepse baza e ekonomisë sonë mbetet e brishtë dhe e rrezikuar. Derisa të përballohet e vërteta dhe të ndërmerren hapa të qartë për shfrytëzimin e pasurive të vendit, Kosova do të mbetet peng i dështimeve të veta.A.S

Shkruan Avni Selmani

Dua të përgëzoj për botimin e librit tënd të ri, mbi figurën e madhërishme të Fadil Vokrrit. Kjo është një punë e jashtëzakonshme dhe një kontribut i çmuar për botën e futbollit dhe historinë e sportit tonë. Fadil Vokrri ishte një legjendë e vërtetë, një sportist i përkushtuar dhe një simbol i përjetshëm për të gjithë ne që e duam futbollin. Ai jo vetëm që shkëlqeu në fushë me talentin dhe aftësitë e tij të jashtëzakonshme, por gjithashtu inspiroi breza të tërë me pasionin, përkushtimin dhe dashurinë e tij për futbollin.

Përmes këtij libri, ti ke arritur të kapësh esencën e kësaj figure të veçantë dhe të sjellësh në jetë historinë dhe trashëgiminë e tij për gjeneratat e ardhshme. Ke treguar jo vetëm për sukseset dhe triumfet e tij, por edhe për përpjekjet dhe sakrificat që ai bëri për të arritur majat e sportit. Në këtë libër, ti ke nderuar kujtimin e tij dhe ke bërë që emri i Fadil Vokrrit të vazhdojë të jetojë në zemrat e tifozëve dhe të gjithë atyre që e kanë ndjekur dhe admiruar.

Ky libër është një testament i përkushtimit tënd, pasionit tënd për futbollin dhe respektit tënd për ata që kanë dhënë gjithçka për këtë sport. Pavarësisht se Fadil Vokrri nuk është më me ne, kujtimi dhe trashëgimia e tij vazhdojnë të jetojnë përmes veprës tënde.

Ti ke arritur të na sjellësh pranë një copëz nga jeta e tij dhe të na bësh të ndjejmë frymën e tij dhe madhështinë e tij. Urime të përzemërta për këtë pune të jashtëzakonshme. Le të jetë ky libër një inspirim për të gjithë, dhe një homazh i denjë për një legjendë të pavdekshme.
Me respekt dhe admirim, Avni Selmani!

Shkruan Avni Selmani

Gjylë Krasniqi ishte shumë e re kur u bë pjesë e një momenti historik për Kosovën. Në vitin 1981, ajo organizoi dhe mori pjesë në demonstratat kundër padrejtësive që iu bënin popullit shqiptar në ish Jugosllavi. Megjithëse shumë e re, ajo tregoi një ndërgjegje dhe një dashuri të jashtëzakonshme për vendin e saj, duke sfiduar një regjim të pamëshirshëm.

Përveç që ishte një aktiviste e vendosur, Gjyla ishte edhe një nxënëse shembullore. E përkushtuar ndaj mësimeve, ajo shkëlqente në shkollë, duke u dalluar për zgjuarsinë dhe etikën e saj të punës. Njëkohësisht, Gjyla ishte një talent shumëdimensional, një artiste në shpirt që shprehej përmes krijimtarisë së saj. Ajo shquhej si një vajzë me vizion të jashtëzakonshëm dhe me aftësi që i tejkalonin kufijtë e moshës së saj.

Sakrificat e saj nuk mbetën pa pasoja. E arrestuar dhe e dënuar me burg nga regjimi jugosllav, ajo përjetoi dhimbjen dhe represionin e asaj kohe, por nuk e humbi kurrë shpirtin e saj luftarak. Ajo mbeti një shembull i qëndresës dhe guximit për të gjithë ata që luftuan për liri.

Sot, Gjyla jeton një jetë të qetë diku në Evropë. Ajo ka zgjedhur të jetojë e qetë, duke u përqendruar në jetën e saj private. Por historia e saj, si e shumë të rinjve të tjerë që sfiduan të pamundurën, meriton të kujtohet dhe të vlerësohet. Është e dhimbshme që një figurë e tillë, e cila dha gjithçka për atdheun, nuk ka marrë ende një mirënjohje zyrtare. Një falënderim, një përkujtim, një akt simbolik do të ishte një minimum për sakrificat e saj dhe të shumë të tjerëve si ajo.

Gjylë Krasniqi nuk është vetëm një emër. Ajo përfaqëson një brez të tërë, të rinj dhe të reja që dhanë gjithçka pa kërkuar asgjë në këmbim. Për ta, liria ishte shpërblimi i vetëm. Sot, është detyra jonë të kujtojmë Gjylën dhe të gjithë ata që, si ajo, mbetën të harruar. Një mirënjohje, një përkujtim, apo një fjalë nderimi nuk janë thjesht formë, por detyrim moral për ata që bënë të mundur të jetojmë të lirë sot. A.S