Enver Petrovci është një nga figurat më të veçanta të artit shqiptar. Ai nuk është vetëm aktor i njohur, por edhe këngëtar dhe bashkautor në disa prej veprave të tij. Talenti i tij është i gjerë dhe i dalluar në shumë drejtime.Kënga “Të vranë bukuri”, me të cilën ishte paraqitur në Festivalin e 53-të të Këngës në RTSH, nuk ishte thjesht një këngë. Ajo ishte një shprehje e pakënaqësisë së tij ndaj pushtetit, i cili i kishte mbyllur Akademinë “Teatri i Babës”, një institucion që ai e kishte themeluar pa ndihmën e askujt. Nga kjo akademi kishin dalë kuadro dhe artistë të mëdhenj, të cilët më vonë përfaqësuan me dinjitet skenën shqiptare. Me këtë këngë, Petrovci kishte folur për një padrejtësi që e kishte prekur thellë.Ai gjithmonë ka qenë i sinqertë, ka folur hapur dhe me guxim, si në skenë ashtu edhe jashtë saj. Përmes artit, ai vazhdon të tregojë të vërtetën dhe të mbrojë vlerat që i beson. Dhe pikërisht për këtë, ai mbetet një zë i rëndësishëm në kulturën tonë. A.S
Sot jetojmë në një kohë kur fjala është bërë më e lirë se kurrë më parë, por njëkohësisht më e pavlerë. Mendimi nuk matet më me peshën që ka, por me bujën që bën. Kushdo që ka një tastierë, një telefon apo një mikrofon ndjehet i lirë të flasë për gjithçka dhe për këdo, pa dije, pa përgjegjësi dhe pa fakte. Liria e shprehjes, që dikur ishte mjet për të luftuar padrejtësinë, sot përdoret si mburojë për banalitet, arrogancë, shpifje dhe mungesë karakteri. Mjafton të thuash “është mendimi im personal” dhe menjëherë krijohet një arsytim për të mos dhënë llogari. Po a është vërtet mendim çdo fjalë që thuhet? Apo kemi filluar ta ngatërrojmë fjalën e lirë me fjalën e vërtetë?Dikur fjala kishte peshë. Kishte turp, kishte vetëpërmbajtje, kishte përgjegjësi. Njerëzit nuk flisnin kot, sepse fjala lidhej me nderin. Rrethi, familja dhe komuniteti ishin pasqyrë e vlerave. Fjala matej me ndërgjegje, jo me klikime. Gjykimi moral nga të tjerët ishte dënimi më i madh. Sot kjo pothuajse nuk ekziston më. Në emër të lirisë së shprehjes fyhet pa arsye, sulmohet pa fakte, përçmohet pa argumente dhe lavdërohet padituria. Mendimi i matur nuk vlerësohet, fjala e mençur shpërfillet dhe heshtja me dinjitet duket si dobësi. Shoqëria është kthyer në një vend ku sa më shumë mllef të shprehësh, aq më shumë hapësirë të jepet. Në studio televizive, në rrjete sociale, në çdo hapësirë publike, zëri i ashpër dominohet mbi arsyen. Fjalët nuk peshohen më nga mendimi, por nga efekti që krijojnë në ekran.Liria e shprehjes nuk është të thuash çka duash dhe si të duash. Është ta përdorësh fjalën me vetëdije dhe me argument. Pa këtë, ajo nuk është më liri, është një maskë për papërgjegjësinë. Dhe një shoqëri ku fjala përdoret për të lënduar dhe degraduar nuk është më liri e shprehjes, por është një keqpërdorim i saj. A.S
Fenomeni i ndarjes midis “patriotit” dhe “tradhtarit” është bërë një armë e fortë në debatet publike shqiptare, shpeshherë jo për të mbrojtur interesin kombëtar, por për të luftuar mendimin ndryshe. Ky fenomen ka gjetur vend sidomos nëpër studio televizive, media online dhe rrjete sociale, ku etiketa “tradhtar” është banalizuar deri në atë pikë sa thuhet me lehtësi, pa asnjë provë, pa asnjë përgjegjësi, njësoj sikur t’i thuash dikujt “mirëdita”. Në të vërtetë kjo është kthyer në një formë të ulët të komunikimit publik dhe një armë për përçarje, jo për debat.Edhe më shqetësues është fakti se kur dikush e akuzon dikënd tjetër për tradhti, organet kompetente nuk ndërmarrin asnjë veprim. Në një shoqëri të drejtë dhe të rregulluar institucionalisht, një akuzë për tradhti duhet të kishte pasoja të qarta. Ose ai që akuzon pa asnjë bazë duhet të përgjigjet për shpifje, ose ai që etiketohet si tradhtar duhet të hetohet dhe të përballet me drejtësinë. Por në mungesë të këtij mekanizmi, gjithçka mbetet në nivelin e fjalëve, ndërkohë që publikut i serviren vetëm emocione, ndarje dhe konfuzion.Një shembull i këtij fenomeni është rasti i kryeministrit të Kosovës. Në Kosovë, një pjesë e madhe e opozitës politike dhe e mediave e etiketojnë vazhdimisht si “tradhtar”, si njeri që punon për Serbinë apo si agjent i ndikimit rus, pa ofruar ndonjë fakt konkret që do ta mbështeste një akuzë të tillë. Ndërkohë që, në anën tjetër të kufirit, në Serbi, mediat e atjeshme e akuzojnë të njëjtin njeri për të kundërtën, si nxitës destabiliteti, si nacionalist ekstrem, si kërcënim për interesat e Serbisë dhe si përkrahës i projektit të “Shqipërisë së Madhe”. Pra, ndërkohë që në Kosovë quhet tradhtar, në Serbi etiketohet si rrezik nacionalist. Ky kontrast i skajshëm e thellon edhe më shumë konfuzionin te qytetari i zakonshëm. Fatkeqësisht, njerëzit e krijojnë bindjen e tyre më shumë nga ato që u thuhen vazhdimisht, sesa nga ajo që është e vërtetë.Sot, në vend që të punojmë së bashku dhe të kemi unitet, sidomos në një kohë me zhvillime të mëdha gjeopolitike, jemi gjithnjë e më të ndarë, të dyshimtë dhe të përçarë. Debatin e hapur e kemi zëvendësuar me etiketime dhe akuza të pavërteta. Në vend të fakteve, na rrethojnë pasiguria dhe dyshimet. Ajo që e përkeqëson edhe më shumë këtë gjendje është mungesa e besimit. Qytetarët nuk e dinë më se kujt t’i besojnë. Dhe kur humbet kjo ndjenjë e përbashkët, humb gjithçka tjetër. Sepse pa të, nuk mund të ketë as drejtësi, as stabilitet, as të ardhme. A.S
Në vitet e fundit, studiot televizive shqiptare janë kthyer nga hapësira informimi në një skenë spektakli. Në vend të një debati të vërtetë, kemi përplasje të sajuara, tensione të panevojshme dhe figura që luajnë role të shumëfishta për të zënë sa më shumë hapësirë në ekran. Ajo që mungon gjithnjë e më shumë është profesionalizmi. Dhe më shqetësuesja, mungon e vërteta.Sipas rregullave bazë të etikës profesionale, gazetari duhet të qëndrojë i paanshëm, të raportojë me saktësi dhe të mos bëhet pjesë e qëndrimeve politike apo ideologjike. Tani, shumë prej tyre janë shndërruar në “analistë” të përhershëm, të pozicionuar politikisht, me tone të ashpra, që më shumë po ndikojnë sesa informojnë. Kur gazetari mban anë në vend që të mbajë qëndrim profesional, nuk kemi më media, por propagandë e paketuar si debat.Por më problematike se kaq janë ata që e quajnë veten “analistë”, e në fakt janë shfaqje më vete, njerëz që çdo mbrëmje dalin në ekran dhe flasin me autoritet për gjithçka. Nuk ka fushë që nuk e njohin, nga ekonomia globale te historia botërore, nga vaksinat te konflikti në Lindjen e Mesme, nga politika amerikane te ligji zgjedhor në Shqipëri. Janë “ekspertë universale” që do t’i kishte zili edhe Google-i.Disa prej tyre janë bërë pjesë e pandashme e studios, të pranishëm pavarësisht se çfarë po diskutohet. Të njëjtat fytyra, të njëjtat mendime, e njëjta vetëbesim i tepruar. Ata dinë çfarë ka bërë gabim presidenti amerikan, çfarë ka në mendje kryeministri, çfarë do ndodhë nesër me çmimin e naftës dhe pse je ti me tension të ulët. Dhe kur mbarojnë batutat e lodhura politike, kalojnë në rolin e humoristit. Sepse edhe të qeshësh në studio është pjesë e performancës.Ndërkohë, analistët e vërtetë që dinë, ekspertët e fushave, profesorë, mjekë, ekonomistë, shkencëtarë janë lënë pas dore. Janë shumë “të qetë” për televizionin, shumë “të mërzitshëm” për publikun që ka nevojë për konflikt, jo për sqarim. Dhe kështu, vendin e dijes e ka zënë vetëbesimi. Vendin e argumentit e ka zënë emocioni. Vendin e të vërtetës, opinioni.Në këtë kaos mediatik, televizioni po e humb funksionin e tij informues dhe po shndërrohet në një skenë spektakli. Nëse nuk kthehemi te profesionalizmi dhe përmbajtja, do të vazhdojmë të dëgjojmë shumë, por të kuptojmë shumë pak. A.S
Instalacioni i mikut tim, Driton Hajredini, “Kush e vrau pikturën” nuk është vetëm një titull provokues, por një pyetje që të bën me menduar thellë për rrugën që ka bërë arti te ne pas luftës. Me shumë ndjeshmëri, ai sjell përmes kësaj vepre transformimin e tij si artist, nga një piktor i përbetuar në dikënd që eksploron forma të reja të shprehjes artistike.Kjo vepër nuk flet vetëm për ndjenjat e tij personale ndaj pikturës, por edhe për një periudhë të tërë ku arti në Kosovë po kërkonte mënyra të reja për t’u shprehur. Përmes këtij instalacioni, Dritoni e ka sfiduar veten dhe njëkohësisht ka dhënë një mesazh të fortë për të gjithë ne që e duam artin.Përndryshe, Dritoni është i njohur për këtë mënyrë të shprehjes artistike. Ndër veprat e tij është video-performanca “SIN”, ku ai shtjellon çështje të identitetit dhe paragjykimit përmes një bisede me një prift në një kishë gjermane, ku rrëfimi bëhet përmes një ndarjeje, pa u parë sy më sy, duke e pyetur nëse është mëkat të jesh shqiptar. Po ashtu, ai ishte pjesë e Manifesta 14 në Prishtinë, me një ndërhyrje artistike që trajtonte kufijtë, izolimin dhe përvojat e refugjatëve, tema që prekin thellë realitetin tonë shoqëror.Më vjen mirë që kjo vepër po hap një hapësirë të re si Reporting House Gallery dhe po merr vëmendjen që e meriton. Sepse arti i mirë, edhe kur ndryshon formën, gjithmonë mbetet i gjallë. A.S
Gjuhën shqipe u munduan ta zhdukin që nga osmanët e deri te të tjerët që erdhën pas tyre. Por ne e ruajtëm, nuk lejuam të na e copëtonin. Edhe pse në treva të ndryshme kemi dialekte dhe …izma të ndryshëm, kur shkruajmë dhe flasim shqip, fjala jonë nuk i ngjan asnjë gjuhe tjetër. Kjo do të thotë se kemi një gjuhë të vjetër dhe të veçantë, por për fat të keq, kemi filluar ta prishim vetë duke futur fjalë të huaja që nuk na duhen, sikur shqipja të jetë e vjetruar dhe duhet “modernizuar”.Dikur, kur dikush fliste qartë dhe kuptohej lehtë, thoshim se flet rrjedhshëm. Sot themi se është koherent, sepse ashtu gjëja se tingëllon më “inteligjent”. Më parë, kur dikush përpiqej të frikësonte dikënd, e quanim kërcënim, por jo, tani duhet të duket më serioze dhe e quajmë intimidim. Nëse dikush nuk pajtohej me ne, ishte kundërshtar, por kjo s’na duket mjaft elegante, ndaj tani themi oponent. Sepse, po të thuash “kundërshtar”, nuk dukesh sikur ke mbaruar shkollën jashtë!Ja kështu, pa e kuptuar, po i bëjmë vetes keq. Po e kthejmë shqipen në një përzierje pa kuptim, një gjuhë që nuk dihet më çfarë është. Në kafe, në zyrë, në televizion… më parë flisnim, tani artikulojmë. Më parë mendonim, tani reflektojmë. Më parë bënim diçka, tani implementojmë strategji. Sepse një “strategji e implementuar” tingëllon demek më e rëndësishme se sa një “plan i zbatuar”.Ne i kemi fjalët tona, por na duken si këpucë të vjetra: të rehatshme, por jo moderne. Tani nuk ka më të drejtë apo gabim, por opinion subjektiv. Asgjë nuk është më e qartë, por transparente. Askush nuk është më punëtor, por operator. Po na ikën edhe gjuha, pak nga pak, duke mos e vënë re fare.E kur e sheh këtë gjendje, të vjen në mend Fishta, që do të na shante po të ishte gjallë. Por jo vetëm ai. Imagjinoni nëse do të zgjoheshin rilindasit, Naimi, Samiu apo De Rada… Do të mjaftonte një fjali prej tyre, ndoshta me ironi dhe ndonjë vështrim i ftohtë. Do të thoshin: “Për këtë u flijua Rilindja Kombëtare? Që të flisni me fjalë të huaja e të mos kuptoni më veten?”Pra, ne që dikur e ruanim gjuhën si gjënë më të shtrenjtë, sot po e lëmë pas dore. Ndërsa vendet e tjera e mbrojnë gjuhën e tyre, ne po e mbushim me fjalë të huaja. Mos të çuditemi kur të vijë dita që të mos themi më humbje e gjuhës, por degradim i strukturës gjuhësore, se ashtu tingëllon demek më “shkencërisht”.Dita ditës, sa më shumë që duam të dukemi të mençur, aq më shumë bëhemi qesharakë. Kështu, gjuhën që e ruajtëm për shekuj me mund, po e prishim vetë. Dhe po vazhduam kështu, nesër nuk do ta kuptojmë më as veten.Sepse gjuha shqipe nuk është thjesht vetëm mjet komunikimi, por pasqyra, kultura dhe rrënjët e identitetit tonë kombëtar. A.S
Shoqëria Kulturore-Artistike “Josip Rela” ishte një nga institucionet më të rëndësishme të kulturës dhe artit në trevën e Llapit, duke ruajtur dhe promovuar trashëgiminë shqiptare për më shumë se pesë dekada. Themeluar në vitin 1966, ajo nisi me aktivitetin dramatik dhe më pas e zgjeroi veprimtarinë me grupin muzikor, duke u bërë një qendër e rëndësishme për zhvillimin e artit skenik dhe muzikor. Përmes shfaqjeve teatrale dhe koncerteve, shoqëria jo vetëm që ruajti dhe zhvilloi traditat kulturore, por edhe u bë një vatër frymëzimi për brezat e rinj të artistëve.Gjatë dekadave të veprimtarisë së saj, “Josip Rela” u bë një simbol i identitetit kulturor në Llap dhe më gjerë. Ajo përfaqësoi kulturën shqiptare në festivale të ndryshme dhe mbajti koncerte në qytete të shumta brenda dhe jashtë Kosovës. Repertori i saj artistik ishte i frymëzuar nga vlerat kombëtare, duke e shndërruar këtë shoqëri në një faktor të rëndësishëm në ruajtjen dhe përhapjen e artit shqiptar. Përmes dramave dhe këngëve të saj, shoqëria ndikoi në vetëdijen kombëtare dhe artistike të komunitetit, duke e bërë artin një mjet të fuqishëm për mbrojtjen dhe promovimin e kulturës sonë.Pavarësisht sfidave politike dhe shoqërore, “Josip Rela” mbijetoi për dekada, duke vazhduar të funksionojë edhe në kushte të vështira. Megjithatë, në vend që të përkrahej dhe të zhvillohej më tej, ajo u mbyll në mënyrë të padrejtë dhe pa asnjë shpjegim nga institucionet komunale, të cilat “nuk e kanë haberin për kulturën dhe rëndësinë e saj”. Mbyllja e kësaj shoqërie nuk ishte thjesht një vendim administrativ, por një akt shkatërrimi i qëllimshëm i një trashëgimie të ndërtuar me mund dhe përkushtim për më shumë se 50 vjet.Është koha që institucionet përgjegjëse të reflektojnë dhe të korrigjojnë këtë padrejtësi. Kultura nuk mund të trajtohet si diçka dytësore dhe as të lihet në harresë. Shoqëria Kulturore-Artistike “Josip Rela” duhet të vazhdojë të ekzistojë, të ruajë dhe të zhvillojë vlerat që ka ndërtuar ndër vite. Kjo nuk është vetëm një çështje artistike, por një përgjegjësi e institucioneve ndaj trashëgimisë sonë kombëtare. Arti nuk shuhet, ai duhet të mbështetet dhe të ringjallet! A.S
Partitë politike në vendin tonë shpesh luajnë një lojë të pamëshirshme dhe hipokrite, duke krijuar ndasi të thella në shoqëri. Me gjuhë urrejtjeje dhe sulme personale, ato i nxisin mbështetësit e tyre të përplasen, duke e ndërtuar politikën mbi përçarje dhe manipulim. Mbjellja e frikës dhe propagandës është strategjia e tyre për të ardhur në pushtet.Sidomos pas luftës, rivalitetet mes partive kanë qenë të egra dhe të dhunshme, duke ndarë shoqërinë në grupe të kundërta dhe duke shkaktuar edhe incidente fatale. Edhe sot, kjo përçarje vazhdon. Me ndihmën e mediave dhe rrjeteve sociale, partitë politike i paraqesin kundërshtarët si armiq të popullit, ndërsa veten si të vetmit shpëtimtarë.Por ironia më e madhe është se, pas zgjedhjeve, armiqtë e djeshëm bëhen miq të ngushtë. Ata që dje akuzoheshin për korrupsion, paaftësi apo tradhti kombëtare, sot ndajnë pushtetin dhe postet. Koalicionet nuk ndërtohen mbi vlera dhe parime, por mbi pazare politike dhe interesa personale. Qytetarët ndihen të tradhtuar, por zëri i tyre nuk dëgjohet më.Dhe kështu, realiteti përsëritet çdo katër vjet. Politikanët që dje nxisnin urrejtje, sot buzëqeshin dhe shtrëngojnë duart në emër të “bashkëpunimit”. Të njëjtat fytyra, të njëjtat premtime, të njëjtat gënjeshtra. Populli mbetet spektator, duke parë sesi ata që u betuan për ndryshim, mbyllen në zyrat e pushtetit dhe ndajnë privilegjet.Pas fushatës, votuesit harrohen. Askush nuk i pyet më për hallet e tyre, askush nuk u përgjigjet më. Dhe kur afrohen zgjedhjet e radhës, gjithçka nis nga e para. Po të njëjtët politikanë, të njëjtat fjalë të mëdha, e njëjta lojë e vjetër.Dhe ne vazhdojmë të besojmë, vazhdojmë të presim një ndryshim që nuk vjen kurrë. Sepse për sa kohë që nuk kërkojmë llogari, ata do të vazhdojnë të luajnë me ne.Apo, si në Big Brother, do të na thonë: “Ishte vetëm lojë”…?
Në këto ditë fushate pamë përplasje të ashpra, opinione të kundërta, akuza dhe manipulime. Shumë media u rreshtuan në anë të ndryshme, duke e paraqitur realitetin sipas interesave të tyre. Një kandidat, në një medium, shihej si shpëtimtari i vendit, ndërsa në një tjetër si kërcënimi më i madh për shtetin. E njëjta ngjarje, në një portal cilësohej si skandal kombëtar, ndërsa në një tjetër nuk përmendej fare. Kjo nuk është gazetari, është përpjekje për të ndikuar në opinionin publik.Shumë media në Kosovë nuk po informojnë, por po manipulojnë. Nuk ofrojnë fakte, por krijojnë opinione sipas interesave të caktuara. Pas shumë mediumeve qëndrojnë grupe interesi që na imponojnë çfarë duhet të lexojmë. Nuk raportojnë atë që ndodh, por atë që u leverdis. Dhe ne, shpesh pa e kuptuar, ndahemi në dy pozicione, duke mbrojtur “të vërtetat” që na janë servirur.A janë mediat në Kosovë të lira dhe të pavarura? Liria ekziston, por shpesh përdoret për të ndjekur interesa të caktuara, ndërsa pavarësia shndërrohet në varësi nga grupet e interesit. Kjo krijon një ambient ku e vërteta nuk mohohet, por humbet midis shumë versioneve që i shërbejnë agjendave të ndryshme.Megjithatë, jo të gjitha mediat janë të njëjta. Ka gazetarë profesionistë dhe media të pavarura, por në një hapësirë të mbushur me të pavëteta, shpesh është e vështirë të dallosh të vërtetën nga gënjeshtra. Në këtë kaos informativ, e vërteta mbetet në hije, e humbur mes interesave dhe perceptimeve të ndikuara. Dhe ndoshta sfida më e madhe sot nuk është të gjejmë informacion, por të dallojmë të vërtetën nga propaganda. A.S
Enis Presheva është një nga emrat më të njohur në botën e muzikës shqiptare, i njohur për kontributin e tij të madh në industrinë muzikore. Ai ka bashkëpunuar me disa prej artistëve më të mirë të vendit, duke lënë gjurmë të pashlyeshme në krijimtarinë muzikore. Enisi, ka ndjekur studimet në akademitë më të njohura në Austri, duke u formuar profesionalisht si kompozitor dhe muzikant. Me njohuri të avancuara në fushën e muzikës, ai u specializua edhe në programin e njohur “Pro Tools” në Londër dhe punët rreth inçizimit, miksimit, dhe masterizimit në studiot muzikore, duke e ngritur nivelin e tij artistik në përmasa të larta profesionale. Puna e tij ka qenë e njohur jo vetëm brenda kufijve të vendit, por edhe jashtë tij, ku ka bashkëpunuar me artistë dhe muzikantë të njohur. Kontributi i tij në prodhimin dhe përpunimin e muzikës ka ndihmuar në ngritjen e cilësisë së artit muzikor shqiptar.
Enis Pesheva
Pavarësisht suksesit të tij në muzikë, Enisi vendosi të ndërpriste karrierën muzikore për arsye të besimit të tij në Islam. Ky vendim i tij ishte një zgjedhje personale dhe shprehje e devotshmërisë ndaj fesë, duke e vendosur atë në një rrugë të re të jetës së tij. Besimi i tij në Islam u bë një pjesë e rëndësishme e identitetit të tij dhe një udhërrëfyes në vendimet e tij personale dhe profesionale. Ai ka ndarë përvojat e tij dhe është përpjekur të frymëzojë të tjerët përmes shembullit të tij të devotshmërisë dhe etikës së lartë.
Megjithatë, ky ndryshim nuk e ka ndaluar atë të vazhdojë të jetë aktiv dhe i suksesshëm në fusha të tjera. Sot, ai është një ndërmarrës i suksesshëm që merret me teknologjinë e informatikës, duke përshirë zhvillimin dhe integrimin e pajisjeve teknologjike moderne. Përkundër vendimeve të tij personale dhe profesionale, Enisi ka mbetur i njëjti njeri që gjithmonë ka poseduar vlera të larta njerëzore. Ai vazhdon të jetë një figurë e respektuar në shoqëri, duke dhënë shembullin e tij përkushtimit dhe suksesit si në muzikë, ashtu edhe në teknologji. Rruga e tij jetësore na tregon se suksesi nuk ka kufij, dhe se me punë, dedikim dhe besim në veten dhe në Zot, mund të arrijmë sukses në çdo fushë të jetës. Pavarësisht rrethanave apo kushteve, ai qëndron gjithmonë vetvetja. Enisi është person autentik, i drejtë dhe i përkushtuar ndaj parimeve të tij, duke dëshmuar se vlerat njerëzore janë thelbi i suksesit dhe respektit të tij në shoqëri.
Dikur, kritika e drejtuar ndaj figurave publike, qoftë politikanë apo personalitete të njohura, kishte një peshë të madhe dhe shpesh ndikonte në reputacionin e tyre. Një kritikë serioze mund të shkaktonte pasoja reale, si humbje të mbështetjes publike apo edhe largimin nga posti. Mirëpo, sot gjërat kanë ndryshuar. Në vend që kritika të dëmtojë atë që e meriton, shpesh ndodh e kundërta e ndihmon të forcohet edhe më shumëNë botën e mediave të politizuara dhe rrjeteve sociale, kritika nuk shihet më si një sinjal alarmi për të kërkuar llogari. Përkundrazi, ajo përdoret nga të kritikuarit si një armë për të fituar mbështetje, duke u viktimizuar dhe duke pretenduar se janë nën sulm të padrejtë.Kjo situatë i ngjan shumë lojës mes “Tomit dhe Xherrit” në filmin vizatimor. Tomi, macja që përpiqet të mbrojë shtëpinë dhe të vendosë rregullin, në fund gjithmonë del si “agresori” dhe pëson keq. Ndërkohë, Xherri, miu i vogël, i cili është ai që e nis gjithë sherrin dhe shkakton rrëmujën, del i pafajshëm dhe fiton simpati. Pikërisht kështu ndodh sot në politikë dhe media: i kritikuari del si viktimë, ndërsa ata që e kritikojnë shihen si ata që po bëjnë padrejtësi.Në këtë mënyrë, kritika nuk ka më fuqinë që kishte dikur. Në vend që të kërkojë llogari, ajo shpesh ndihmon të kritikuarin të dalë më i fortë dhe më i mbështetur nga publiku. Dhe kështu, “viktima” përfundon duke dalë fitimtare. A.S
Më kujtohen vitet ’80, kur kërkohej “Kosova Republikë”, kur ëndërrohej të ishim të pavarur dhe të barabartë. Thuhej me krenari se kemi pasuri të mëdha nëntokësore që do të na bënin një vend të zhvilluar dhe të pavarur ekonomikisht, dhe ëndërrohej të bëheshim një “Zvicër e vogël”. Sot, pasuria e pretenduar ka mbetur vetëm në letra dhe në fjalë boshe, ndërsa realiteti ynë është një ekonomi që varet 85% nga importet dhe një buxhet që mbushet pothuajse vetëm nga taksat e qytetarëve. Çfarë ka ndodhur me ato pasuri nëntokësore që do të duhej të ishin baza e zhvillimit tonë ekonomik? Pse kjo çështje nuk trajtohet më në asnjë program politik apo debat publik, qoftë nga politikanët apo analistët?Si është e mundur që një vend që pretendon pasuri të mëdha nëntokësore nuk ka arritur të ndërtojë një ekonomi të qëndrueshme? Në vend të kësaj, kemi një klasë politike që shfaqet në fushata zgjedhore me premtime absurde dhe plane të pakuptimta, ndërsa çështjet themelore, si zhvillimi i resurseve natyrore dhe prodhimi vendor, lihen mënjanë. Kjo varësi nga importi dhe mungesa e zhvillimit të sektorëve strategjikë tregojnë një dështim sistematik dhe një mungesë vizioni që vazhdon të mbajë peng të ardhmen e këtij vendi.Është e papranueshme që, në një vend që dikur ëndërrohej të bëhej “Zvicër e vogël”, qytetarët sot mbajnë barrën e një sistemi të paaftë që mbijeton vetëm përmes taksave të tyre dhe remitancave nga diaspora, ndërkohë që zyrtarisht jemi vendi më i varfër në Evropë. Pyetja që duhet bërë është kjo: a është ky dështim rezultat i paaftësisë apo i qëllimshëm? Pasi që vërtet ekzistojnë këto pasuri nëntokësore, kush po përfiton nga to dhe pse populli i Kosovës nuk sheh asnjë përfitim?Heshtja për këtë çështje është alarmante dhe tregon një nivel të lartë të papërgjegjshmërisë politike. Në këtë situatë, asnjë premtim zgjedhor nuk ka kuptim, sepse baza e ekonomisë sonë mbetet e brishtë dhe e rrezikuar. Derisa të përballohet e vërteta dhe të ndërmerren hapa të qartë për shfrytëzimin e pasurive të vendit, Kosova do të mbetet peng i dështimeve të veta.A.S
Gjylë Krasniqi ishte shumë e re kur u bë pjesë e një momenti historik për Kosovën. Në vitin 1981, ajo organizoi dhe mori pjesë në demonstratat kundër padrejtësive që iu bënin popullit shqiptar në ish Jugosllavi. Megjithëse shumë e re, ajo tregoi një ndërgjegje dhe një dashuri të jashtëzakonshme për vendin e saj, duke sfiduar një regjim të pamëshirshëm.Përveç që ishte një aktiviste e vendosur, Gjyla ishte edhe një nxënëse shembullore. E përkushtuar ndaj mësimeve, ajo shkëlqente në shkollë, duke u dalluar për zgjuarsinë dhe etikën e saj të punës. Njëkohësisht, Gjyla ishte një talent shumëdimensional, një artiste në shpirt që shprehej përmes krijimtarisë së saj. Ajo shquhej si një vajzë me vizion të jashtëzakonshëm dhe me aftësi që i tejkalonin kufijtë e moshës së saj.Sakrificat e saj nuk mbetën pa pasoja. E arrestuar dhe e dënuar me burg nga regjimi jugosllav, ajo përjetoi dhimbjen dhe represionin e asaj kohe, por nuk e humbi kurrë shpirtin e saj luftarak. Ajo mbeti një shembull i qëndresës dhe guximit për të gjithë ata që luftuan për liri.Sot, Gjyla jeton një jetë të qetë diku në Evropë. Ajo ka zgjedhur të jetojë e qetë, duke u përqendruar në jetën e saj private. Por historia e saj, si e shumë të rinjve të tjerë që sfiduan të pamundurën, meriton të kujtohet dhe të vlerësohet. Është e dhimbshme që një figurë e tillë, e cila dha gjithçka për atdheun, nuk ka marrë ende një mirënjohje zyrtare. Një falënderim, një përkujtim, një akt simbolik do të ishte një minimum për sakrificat e saj dhe të shumë të tjerëve si ajo.Gjylë Krasniqi nuk është vetëm një emër. Ajo përfaqëson një brez të tërë, të rinj dhe të reja që dhanë gjithçka pa kërkuar asgjë në këmbim. Për ta, liria ishte shpërblimi i vetëm. Sot, është detyra jonë të kujtojmë Gjylën dhe të gjithë ata që, si ajo, mbetën të harruar. Një mirënjohje, një përkujtim, apo një fjalë nderimi nuk janë thjesht formë, por detyrim moral për ata që bënë të mundur të jetojmë të lirë sot. A.S
Fotografi Fahredin Spahija vjen me ekspozitën e radhës, duke sjellë personalitete të njohura të artit dhe kulturës shqiptare.Kjo ekspozitë është një homazh për ata që kanë lënë gjurmë në kulturën shqiptare, duke i sjellë më pranë nesh përmes portreteve artistike bardh e zi. Fahredini nuk bën vetëm një dokumentim, por na rikujton rolin dhe vlerën e secilit prej tyre në historinë shqiptare.A.S.
Doli nga shtypi libri “Amanete Zemre” i autorit Enver Petrovci, një vepër që mbledh mendime dhe reflektime të shkruara me sinqeritet dhe qartësi. Libri sjell përvoja personale, vëzhgime mbi jetën dhe çaste që kanë lënë gjurmë, duke e afruar lexuesin me botën e brendshme të autorit.
“Amanete Zemre” trajton tema të përditshme por thelbësore, marrëdhënien me veten, me të tjerët, me kohën dhe me të kaluarën. Petrovci e paraqet njeriun me të gjitha brengat, pritjet dhe kërkimet e tij, duke e shndërruar librin në një udhëtim të thjeshtë, të drejtë dhe njerëzor.
Stili i tij mbetet i qartë dhe i drejtpërdrejtë. Ai nuk kërkon të zbukurojë realitetin, por ta tregojë atë ashtu siç e ka ndier dhe siç e ka përjetuar. Pikërisht kjo e bën librin të komunikojë natyrshëm me lexuesin dhe të mbetet i afërt për këdo.
“Amanete Zemre” është një prej atyre librave që nuk kërkojnë interpretim të ndërlikuar, ai flet qartë, me zemër, dhe lë hapësirë për reflektim për secilin që e lexon.
Fotografitë promovuese të librit, si dhe ballina, janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Enver Petrovci – Libri “Amanete Zemre” Photo by Avni SelmaniEnver Petrovci – Libri “Amanete Zemre” Photo by Avni Selmani
Dua të përgëzoj për botimin e librit tënd të ri, mbi figurën e madhërishme të Fadil Vokrrit. Kjo është një punë e jashtëzakonshme dhe një kontribut i çmuar për botën e futbollit dhe historinë e sportit tonë. Fadil Vokrri ishte një legjendë e vërtetë, një sportist i përkushtuar dhe një simbol i përjetshëm për të gjithë ne që e duam futbollin. Ai jo vetëm që shkëlqeu në fushë me talentin dhe aftësitë e tij të jashtëzakonshme, por gjithashtu inspiroi breza të tërë me pasionin, përkushtimin dhe dashurinë e tij për futbollin.Përmes këtij libri, ti ke arritur të kapësh esencën e kësaj figure të veçantë dhe të sjellësh në jetë historinë dhe trashëgiminë e tij për gjeneratat e ardhshme. Ke treguar jo vetëm për sukseset dhe triumfet e tij, por edhe për përpjekjet dhe sakrificat që ai bëri për të arritur majat e sportit. Në këtë libër, ti ke nderuar kujtimin e tij dhe ke bërë që emri i Fadil Vokrrit të vazhdojë të jetojë në zemrat e tifozëve dhe të gjithë atyre që e kanë ndjekur dhe admiruar.Ky libër është një testament i përkushtimit tënd, pasionit tënd për futbollin dhe respektit tënd për ata që kanë dhënë gjithçka për këtë sport. Pavarësisht se Fadil Vokrri nuk është më me ne, kujtimi dhe trashëgimia e tij vazhdojnë të jetojnë përmes veprës tënde.Ti ke arritur të na sjellësh pranë një copëz nga jeta e tij dhe të na bësh të ndjejmë frymën e tij dhe madhështinë e tij. Urime të përzemërta për këtë pune të jashtëzakonshme. Le të jetë ky libër një inspirim për të gjithë, dhe një homazh i denjë për një legjendë të pavdekshme. Me respekt dhe admirim, Avni Selmani!
Doli nga shtypi libri “Nën Hijën e së Kaluarës” i autorit Ali Maxhuni, një vepër që trajton ndikimin e së kaluarës në jetën e njeriut dhe mënyrën se si kujtimet, përjetimet dhe ngjarjet e dikurshme vazhdojnë të formojnë të tashmen. Libri sjell një rrëfim të ndërtuar mbi përjetime personale dhe realitete shoqërore, duke e paraqitur të kaluarën si një hije që vazhdon të qëndrojë pranë njeriut, pavarësisht përpjekjeve për ta lënë pas.
Autori e shtjellon temën me qasje të thjeshtë dhe të drejtpërdrejtë, duke u fokusuar te njeriu, familja, kujtesa dhe raportet që ndërtohen mbi përvojat e dikurshme. Libri ngre pyetje mbi përgjegjësinë, mbi mënyrën se si e shohim historinë personale dhe kolektive, dhe mbi ndikimin që ajo ka në formësimin e karakterit dhe vendimeve tona.
Vepra është pritur si një kontribut që ndihmon në dokumentimin e realiteteve njerëzore dhe në nxitjen e reflektimit mbi marrëdhënien me të kaluarën.
Fotografitë promovuese të projektit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Ali Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni SelmaniAli Maxhuni Photo by Avni Selmani
Romani “Dashuritë e Paprekura – Saga e Një Fryme të Heshtur” i autorit Vilson Culaj është një homazh i ndjeshëm dhe i sinqertë për jetën, artin dhe shpirtin e aktores së madhe Leze Qena. Përmes një rrëfimi të qetë dhe të përmbajtur, autori rikthen kujtime, momente dhe emocione që lidhen me figurën e saj, duke e sjellë si njeri dhe si artiste që ka lënë gjurmë të thella.
Libri trajton dashuritë e pashprehura, miqësitë e brishta dhe dimensionin e brendshëm të aktores sonë, që i qëndroi besnike skenës dhe publikut. Rrëfimi është i thjeshtë dhe i drejtëpërdrejtë, duke e bërë romanin një dëshmi për një jetë të jetuar me pasion dhe përkushtim.
Aktorja e madhe Leze Qena, e cila njihej për besimin e saj të plotë ndaj njerëzve të artit, ia kishte besuar pa hezitim historinë dhe kujtimet e saj shkrimtarit Vilson Culaj. Ky besim i ndërsjellë i jep veprës një peshë të veçantë dhe e bën rrëfimin edhe më të afërt dhe të sinqertë.
Fotografitë promovuese të projektit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Romani “Dashuritë e Paprekura – Saga e Një Fryme të Heshtur” Photo by Avni Selmani
Posta e Kosovës publikoi pullën postare kushtuar aktores së madhe Leze Qena, një prej emrave më të dashur dhe më të respektuar të skenës shqiptare. Leze Qena mbetet një figurë e pazëvendësueshme e teatrit dhe filmit, e njohur për thjeshtësinë, natyrshmërinë dhe fuqinë emocionale që i jepte çdo roli. Ajo ishte artiste që jetoi me publikun dhe për publikun, duke lënë një trashëgimi të pasur shpirtërore që vazhdon të përcillet ndër breza.
Pullat postare që nderojnë personalitete të artit dhe kulturës janë një mënyrë e thjeshtë, por shumë domethënëse për të ruajtur kujtimin dhe për të çuar më tej vlerat tona. Ato e bëjnë artin dhe historinë tonë të udhëtojnë përmes çdo pullë postare.
Pullat postare kushtuar personaliteteve kanë rol të rëndësishëm në dokumentimin dhe përjetësimin e figurave të shquara. Ato janë një formë zyrtare nderimi që udhëton brenda dhe jashtë vendit, duke e bërë artin dhe historinë tonë pjesë të komunikimit publik. Çdo pullë postare e tillë e ngre personalitetin në një nivel simbolik, duke e shndërruar në pjesë të kujtesës kolektive dhe të identitetit kulturor.
Autor i pullës postare “Leze Qena” është fotografi Avni Selmani.
Pianistja Lule Elezi prezanton projektin diskografik “Piano Works”, një album i realizuar në Vjenë dhe i dedikuar veprave të Ludwig van Beethoven dhe Frédéric Chopin. Albumi sjell interpretime të zgjedhura nga repertori klasik, të cilat Elezi i qaset me teknikë të pastër dhe qartësi muzikore, duke i dhënë veprave një interpretim të matur dhe profesional.
Në pjesën e Beethovenit përfshihet Sonata Nr. 8 në Do Minor, Op. 13 (“Pathetique”), me tri lëvizjet e saj të njohura: Grave – Allegro di molto e con brio, Adagio cantabile dhe Rondo – Allegro. Interpretimi vendos theks në strukturën e veprës dhe në energjinë karakteristike të kompozitorit.
Pjesa e Chopin-it sjell disa nga veprat më përfaqësuese të tij, përfshirë Nocturne Op. 9/1, Nocturne Op. 27/2, Ballade Nr. 1 në Sol Minor dhe Scherzo Nr. 2 në Si Bemol Minor. Elezi i trajton këto vepra me kujdes të veçantë, duke nxjerrë në pah qartësinë melodike dhe karakterin e tyre të brendshëm.
Albumi paraqet një qasje serioze dhe të përkushtuar ndaj repertorit klasik, duke e vendosur projektin si një pikë të rëndësishme në rrugëtimin artistik të pianistes.
Fotografitë promovuese dhe kopertina e albumit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Lule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanILule Elezi Photo by Avni SelmanI
Teatri Dodona sjell shfaqjen “Tango”, një vepër bashkëkohore me tekst nga Albana Muja dhe regji nga Ekrem Sopi. Shfaqja eksploron temat e represionit, identitetit gjinor dhe dhunës simbolike përmes një estetike të fortë teatrale ku ndërthuren fjala, vallëzimi dhe zëri.
Ngjarja zhvillohet në një hapësirë simbolike të quajtur “Dielli i Zbehtë”, një klinikë imagjinare mes jetës dhe vdekjes, ku dy gra të shtypura përballen me plagët dhe të vërtetat e tyre të heshtura.
Aktorët Anisa Ismaili dhe Rabije Kryeziu sjellin një lojë të ngrohtë, të saktë dhe të përmbajtur emocionalisht. Përmes një interpretimi të fokusuar dhe të sinqertë, ato e mbajnë shfaqjen në tension të vazhdueshëm, duke i dhënë zë brendësisë së personazheve dhe dhimbjes së tyre të heshtur. Loja e tyre krijon një lidhje të drejtpërdrejtë me publikun, duke e bërë përvojën skenike të fuqishme dhe bindëse.
Teksti i Albana Mujës shquhet për qasjen e sinqertë dhe të guximshme, duke artikuluar zërin e gruas në një shoqëri të mbyllur ndaj ndryshimit. Regjia e Ekrem Sopit e përçon këtë mesazh përmes një ndërtimi të drejtpërdrejtë skenik dhe një gjuhe teatrale që sfidon konvencionin, duke e vendosur “Tango”-n në frymën e teatrit postdramatik.
Luajnë: Anisa Ismaili dhe Rabije Kryeziu Kompozitor: Memli Kelmendi Fizarmonikë: Shkumbin N. Miftari Skenografia: Bujar Selimi Dizajn i dritave: Skënder Latifi Fotografi: Avni Selmani
Fotografitë e projektit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Anisa Ismaili dhe Rabije Kryeziu Photo by Avni SelmanIAnisa Ismaili dhe Rabije Kryeziu Photo by Avni SelmanIAnisa Ismaili dhe Rabije Kryeziu Photo by Avni SelmanIAnisa Ismaili dhe Rabije Kryeziu Photo by Avni SelmanI Photo by Avni SelmanI
Doli nga shtypi “Libri i Luftës” nga gazetari Nuhi Bytyqi, një përmbledhje me rrëfime, reportazha dhe kronika të shkruara në kohë reale nga terreni gjatë luftës në Kosovë. Libri pasqyron dramën njerëzore të popullit shqiptar përballë represionit, duke sjellë dëshmi të drejtpërdrejta për dhunën, shpërnguljet, qëndresën dhe sakrificën e popullatës civile.
Shkrimet janë dokumentuar në kushte të rënda sigurie, gjatë viteve më të vështira të konfliktit, kur gazetaria e pavarur ishte akt i guximit. Bytyqi e vë në pah se ai ka rrezikuar veten, familjen dhe miqtë për të kryer misionin e tij gazetaresk.
Shtëpia botuese “Armagedoni”, përmes përfaqësuesit Berat Dakaj, e vlerëson librin si një vepër autobiografike dhe biografike, të pasuruar me qindra fotografi që dokumentojnë ngjarjet, protagonistët dhe realitetin e luftës. Libri është botuar si nderim për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës dhe për të gjithë ata që kontribuan për lirinë, dëshmorë, heronj, civilë, invalidë dhe udhëheqës të luftës.
Fotografitë promovuese dhe kopertina e librit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Nuhi Bytyqi Photo by Avni SelmanINuhi Bytyqi Photo by Avni SelmanINuhi Bytyqi Photo by Avni SelmanI
Doli nga shtypi libri “Portrete të Skënderbeut Gjatë Shekujve”, i autorit Luan Tashi, botuar në kuadër të shënimit të 550-vjetorit të vdekjes së Gjergj Kastriotit – Skënderbeut.
Libri paraqet një përmbledhje të gjerë me portrete, gravura, skica dhe interpretimet artistike të figurës së Skënderbeut përgjatë shumë shekujve. Ai dokumenton mënyrën se si është paraqitur heroi në artin shqiptar dhe europian, duke treguar evoluimin e imazhit të tij në kulturën vizuale.
Vepra shërben si një dokumentim i rëndësishëm historik dhe ikonografik. Materialet janë mbledhur nga muze, koleksione private dhe burime arkivore, duke krijuar një pamje të plotë të pasqyrimit artistik të Skënderbeut ndër vite.
Libri u promovua në kuadër të aktiviteteve jubiliare dhe u shoqërua me një ekspozitë të dedikuar figurës së heroit.
Fotografitë promovuese të librit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Teatri Avdush Hasani sjell shfaqjen “Kosovatrans”, një dramë psikologjike me elemente komike, me tekst dhe regji nga Naser Shatrolli. Shfaqja trajton realitetin shoqëror dhe politik të Kosovës pas luftës, duke u fokusuar në tranzicionin e zgjatur dhe pasojat e tij te individi dhe shoqëria.
Ngjarja ndërtohet rreth dy personazheve qendrore, Flamurit dhe Arafatit, të cilët përfaqësojnë dy botëkuptime të ndryshme për luftën, pasluftën dhe realitetin aktual në Kosovë. Flamuri, ish-komandant i luftës, përballet me harresën dhe zhgënjimin shoqëror, ndërsa Arafati, një i ri i rritur në mërgim, kthehet në Kosovë me pikëpamje kritike ndaj miteve dhe narrativave të ndërtuara pas luftës. Përmes dialogut mes tyre, shfaqja hap dilema mbi heroizmin, kujtesën kolektive dhe drejtimin e shoqërisë kosovare.
Në shfaqje luajnë Ismet Azemi dhe Faris Berisha. Ekipi realizues përfshin Ermal Gërdovcin si asistent regjisë, Drinor Zymberin për muzikën, Flutura Dedinjën për kostumografinë, Zeni Ballazhin për skenografinë, Robert Nuhën për koreografinë, Ekrem Xhakën për dekorimin e përgjithshëm, si dhe Albert Gashin dhe Skënder Latifin për ndriçimin.
Shfaqja u realizua nën drejtimin e Agron Gergurit, drejtor i Teatrit “Avdush Hasani”.
Fotografitë promovuese të shfaqjes janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Ismet Azemi dhe Faris Berisha Photo by Avni SelmaniIsmet Azemi dhe Faris Berisha Photo by Avni SelmaniIsmet Azemi dhe Faris Berisha Photo by Avni SelmaniIsmet Azemi Photo by Avni SelmaniIsmet Azemi, Faris Berisha dhe Agron Gerguri Photo by Avni SelmaniIsmet Azemi, Faris Berisha dhe Agron Gerguri Photo by Avni Selmani
Teatri i Kumanovës solli në skenë shfaqjen “As andej, as këndej” në regji të Kastriot Abdylit, me tekst të Bojan Trifunovskit, Simeon Damevskit dhe Lupço Todorovskit.
Shfaqja pasqyron realitetin e sotëm, ku shumë njerëz, për shkaqe sociale dhe ekonomike, marrin rrugën e migrimit në kërkim të një jete më të mirë. Iliri, i cili është në moshën pesëdhjetë vjeçare, niset drejt Amerikës me shpresën për të filluar gjithçka nga e para. Në aeroportin e Frankfurtit ai takon Bekimin, i cili, pas tetëmbëdhjetë vjetësh në migrim, vendos të kthehet në vendlindje për ta rifilluar jetën, pasi ka përjetuar probleme familjare në Amerikë. Takimi i tyre sjell momente të lehta dhe komike, por edhe tensione dramatike që zbulojnë vështirësinë e zgjedhjes mes largimit dhe kthimit.
Në shfaqje luajnë aktorët Ismail Kasumi, Musa Isufi, Taulant Destani dhe Faton Ibrahimi. Muzika është realizuar nga Baba Bend dhe Funda Ali. Për mbarëvajtjen skenike është kujdesur ispicienti Driton Ramadani, organizimin e ka mbajtur Jakupi Jakupi, ndërsa scenografinë e ka punuar Ardian Kadriu.
Fotografitë e projektit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Kastriot Abdyli Photo by Avni SelmanI Kastriot Abdyli Photo by Avni SelmanIIsmail Kasumi – Musa Isufi Photo by Avni SelmanIIsmail Kasumi – Musa Isufi Photo by Avni SelmanIIsmail Kasumi – Musa Isufi Photo by Avni SelmanIIsmail Kasumi – Musa Isufi Photo by Avni SelmanI
Ansambli “Shota” solli në skenë shfaqjen “KUMT” një koreodramë artistike në nderim të figurës historike të Gjergj Kastriotit-Skënderbeu. Nën regjinë dhe koreografinë e artistit të njohur Gjergj Prevazi, kjo vepër skenike ndërthur elemente të valleve tradicionale shqiptare me ndjeshmëri dramatike dhe koncept bashkëkohor artistik.
Koreografia dhe regjia e veprës janë realizuar nga Gjergj Prevazi, ndërsa muzika origjinale mban firmën e Valton Beqirit. Rolin e Skënderbeut e interpreton Besnik Graiçevci, ndërsa roli i Donikës i është besuar Artiola Shalës. Trupa artistike është udhëhequr nga Ylber Asllanaj, ndërsa menaxhimi i përgjithshëm i projektit është realizuar nga Shefqet Gjocaj, drejtor i Ansamblit Kombëtar “Shota”.
“KUMT” u realizua si një homazh për qëndresën dhe frymën e lirisë që Skënderbeu simbolizon, duke i sjellë ato përmes gjuhës së trupit, ritmit dhe simbolikës së valleve popullore shqiptare. Shfaqja u vlerësua për interpretimin kolektiv të trupës së “Shotës” dhe për vizionin regjisorial që i dha trajtë bashkëkohore një figure historike thelbësore për identitetin kombëtar.
Fotografitë promovuese të shfaqjes janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Ansambli “Shota” Photo by Avni SelmaniAnsambli “Shota” Photo by Avni SelmaniVioleta Kukaj – Ansambli “Shota” Photo by Avni SelmaniIsmet Bogujevci – Ansambli “Shota” Photo by Avni SelmaniAnsambli “Shota” Photo by Avni SelmaniBesnik Grajcevci – Ansambli “Shota” Photo by Avni SelmaniAnsambli “Shota” Ylber Asllanaj Photo by Avni SelmaniAnsambli “Shota” Photo by Avni Selmani
Këngëtari Mentor Mripa lansoi albumin me këngë të vjetra qytetare me titullin “Dua të të Them Një Fjalë”. Albumi përmbledh këngë të njohura të traditës sonë qytetare, të rikthyera me një frymë të re muzikore dhe të punuara me kujdes të veçantë. Ky projekt u realizua në bashkëpunim me një grup artistësh dhe profesionistësh që kontribuuan në secilin hap të tij.
Orkestrimin dhe incizimin e të gjitha këngëve e ka realizuar Hysni Klinaku, i cili ishte edhe pjesë e përzgjedhjes së repertorit. Në album kanë bashkëpunuar gjithashtu Agron Syla, Hekuran Hoxha, Driton Fazliu, Shtypshkronja Iliria, produksionet Ardi dhe Arbonin,Afrim Sekiraqa dhe Florim Haliti, si edhe Agron Rexha si dizajner i albumit.
Fotografitë e projektit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Mentor Mripa Photo by Avni SelmanIMentor Mripa Photo by Avni SelmanIMentor Mripa Photo by Avni SelmanI
Këngëtari Artir Gjikokaj publikoi albumin “Live”, i cili përfshin disa nga këngët më të njohura të repertorit të tij të interpretuara në version live. Albumi sjell tituj si “Edhe e Bukur Edhe Tradhtare”, “O Dukat”, “Fukara Pa Dashuri”, “Jam Dehur Me Raki”, “Bini Ju Tupana” dhe të tjera, duke reflektuar stilin e tij të qëndrueshëm muzikor dhe lidhjen me muzikën popullore dhe qytetare.
Fotot për albumin janë realizuar në studion e fotografit Avni Selmani.
Artir Gjikokaj Photo by Avni SelmaniArtir Gjikokaj Photo by Avni SelmaniArtir Gjikokaj Photo by Avni SelmaniArtir Gjikokaj Photo by Avni Selmani
Këngëtari Dritëro Shaqiri lansoi projektin muzikor me titullin Të Dua, një album që përmbledh këngë të punuara me kujdes dhe me një qasje melodike që ruan ndjenjën dhe frymën e muzikës së lehtë shqiptare. Albumi përfshin disa këngë të reja dhe përpunime që përçojnë stilin e tij të njohur, duke e mbështetur çdo krijim me punë profesionale dhe bashkëpunime të mirëfillta.
Në këtë album janë përfshirë këngë të punuara nga disa autorë. Muzika dhe tekstet janë krijuar nga M. Shagiri, T. Nimanaj, K. Nimani, Mr. Ilir Berani, M. Rizani dhe D. Shagiri, në varësi të secilës këngë. Për këngën Nga Prishtina në Janinë është realizuar një duet me Leonora Jakupin. Disa tekste dhe orkestrimet mbajnë nënshkrimin e autorëve si Mundri Keya dhe Dritëro Shaqiri. Incizimi dhe përpunimi teknik janë bërë në studion Okti Records në Gjilan, ndërsa editor i albumit është P. M. Arboni.
Në pjesën instrumentale kanë bashkëpunuar Mentos Sylejmani në violinë, Tafs në klarinetë dhe Astrit Selaj në kitare. Pjesa vizuale e albumit dhe fotografia janë punuar nga Afrim Leka, i cili ka realizuar paraqitjen grafike dhe pamjen e jashtme të projektit.
Fotografitë e projektit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
Dritëro Shaqiri Photo by Avni SelmanIDritëro Shaqiri Photo by Avni SelmanIDritëro Shaqiri Photo by Avni SelmanI
Libri “Maqedonia në Gazetarin Time” i autores Dijana Toska është një vepër publicistike që dokumenton me etikë gazetareske dhe saktësi realitetin politik e shoqëror të shqiptarëve në Maqedoni gjatë viteve ’90. I ndërtuar mbi kronika, reportazhe dhe reflektime personale, ky botim përfaqëson një dëshmi autentike të gazetarisë së guximshme për të cilën autorja njihet gjerësisht, veçanërisht në një kohë represioni politik dhe censurimi.
Si një prej zërave më të spikatur të medias shqiptare në Maqedoni, Toska sjell në vëmendje sfidat e raportimit të paanshëm, tensionet ndëretnike dhe aspiratat demokratike të një populli që përballej me një tranzicion të vështirë dhe të gjatë.
Vepra ka vlerë të veçantë historike dhe profesionale, si një kronikë e rëndësishme e kohës dhe si shembull i gazetarisë me integritet dhe përgjegjësi shoqërore.
Fotografitë promovuese dhe kopertina e librit janë realizuar nga fotografi Avni Selmani.
